Almanya’nın genellikle ağırbaşlı gazetesi Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), haziran ayında manşetten haykırdı: “İtalyanlar geliyor!” Söz konusu olan, Almanya’nın turistik güzelliklerini görmeye ge...
Almanya’nın genellikle ağırbaşlı gazetesi Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), haziran ayında manşetten haykırdı: “İtalyanlar geliyor!” Söz konusu olan, Almanya’nın turistik güzelliklerini görmeye gelen gürültücü ziyaretçiler ya da düşük ücretli işlerin peşindeki göçmenler değildi. FAZ’ın deyimiyle İtalya’nın “ekonomik itibarının daha düşük” olmasına rağmen, İtalyan bankaları ve şirketleri gözlerini Avrupa’nın en büyük ekonomisine dikmişti. Üstelik niyetleri yalnızca kapıdan bakmak değil, en kıymetli parçaları kapıp götürmekti.
15 Ekim’de İtalya’nın aktif büyüklüğü ve gelirleri bakımından en büyük ikinci bankası UniCredit, Alman rakibi Commerzbank’ı 45 milyar avroya (51 milyar dolar) satın almak için Avrupa Merkez Bankası’ndan (ECB) onay aldığını duyurdu. Bu düşmanca devralma girişimi, son dönemdeki İtalyan-Alman birleşmelerinin başyemeği olabilir. Ancak masadaki ziyafet bundan çok daha büyük.
İtalyan hızlı tren işletmecisi Italo, bu yıl Almanya pazarına girdi. Şirket, 2028’e kadar devlete ait Deutsche Bahn’a iki kazançlı hatta rakip olmayı planlıyor: Münih-Köln-Dortmund ve Münih-Berlin-Hamburg. Geçen yıl ise eski başbakan Silvio Berlusconi’nin ailesinin kontrolündeki medya grubu MediaForEurope, Almanya’nın en büyük ikinci özel yayın kuruluşu ProSiebenSat.1’i 1,8 milyar avroya satın aldı. Ardından şirketin Hollandalı genel müdürü Bert Habets’in yerine İtalyan Marco Giordani’yi getirdi.
Daha küçük İtalyan şirketleri de Almanya’nın Mittelstand’ına, yani ülkenin belkemiğini oluşturan orta ölçekli işletmelerine yöneliyor. Milano merkezli yatırım bankası Arkios’a göre İtalyan şirketlerinin yurt dışındaki satın almalarının toplam değeri geçen yıl %74 artarak 24 milyar avroya ulaştı. Almanya, İtalya’nın en büyük ticaret ortağı; şirket satın almalarında ise yalnızca Amerika ve Britanya’nın ardından geliyor.
İtalyan ilaç üreticisi Polifarma, 2025’te Frankfurt merkezli rakibi Hennig Arzneimittel’i satın aldı. Teknoloji girişimlerini bünyesinde toplayan İtalyan şirketi Bending Spoons ise Alman rota planlama uygulaması Komoot’u devraldı. (Bending Spoons, kısa süre önce şirketindeki önemli bir hisseyi efsanevi Amerikan yatırım şirketi Berkshire Hathaway’e sattı.) Aralık ayında orta ölçekli iki İtalyan firması, DIESSE ve EsseEmme Tecno, iflas eden Alman tekstil makineleri üreticisi Mayer’in bazı varlıklarını satın alarak şirketin endüstriyel örgü makinesi teknolojisine sahip oldu. Mart ayında ise İtalyan makine üreticisi Danese, Alman rakibi Zwaans’ı yuttu.
İtalyanların Alman şirketlerine yönelik bu iştahı, tarihsel eğilimin tersine dönmesi demek. Bir zamanlar markalar İtalyanların, para ise Almanların elindeydi. Volkswagen, 1998’de spor otomobil üreticisi Lamborghini’yi, 2012’de de motosiklet üreticisi Ducati’yi satın aldı. Alman sigorta şirketi Allianz, İtalyan rakibi RAS’ı 2005’te bünyesine kattı. HeidelbergCement (bugünkü adıyla Heidelberg Materials) ise 2016’da Italcementi’yi devraldı.
Elbette Almanların İtalya’daki alışverişi tümüyle geçmişte kalmış değil. Lufthansa, geçen yıl ITA Airways’in %41’ini satın aldı; gelecek yıl bu payı %90’a çıkarmayı planlıyor. Ancak Almanya ekonomisi, Covid-19 salgınından bu yana neredeyse yerinde sayıyor. Özellikle Çin’den gelen ucuz ürünlerle rekabet etmekte zorlanan Alman üreticiler, yabancı alıcılara kapılarını eskisinden daha fazla aralıyor.
İtalyan alıcıların kendi ülkelerinde de işler tam anlamıyla güllük gülistanlık değil. İtalya ekonomisi son yıllarda Almanya’dan daha hızlı büyümüş olsa da büyüme hızı bir pizza fırınını kıskandıracak düzeyde değil. Buna karşılık Avrupa’nın en büyük pazarından alınacak bir dilim, teknoloji ve mühendislik birikimiyle birleştiğinde hayli iştah açıcı görünüyor. Milano’daki Alman-İtalyan Ticaret Odası’ndan Jörg Buck’ın değerlendirmesi de bu yönde.
Ne var ki bu ziyafet herkesin damak tadına hitap etmiyor. Commerzbank’ın %13’üne sahip olan Alman hükümeti, UniCredit’in atak genel müdürü Andrea Orcel’in Commerzbank CEO’su Bettina Orlopp’u bir an önce görevden uzaklaştırma arzusundan rahatsız. Berlin’in itirazı yalnızca yönetime kimin geçeceğiyle de sınırlı değil; Orcel’in bankayı ele geçirmek için kullandığı yöntemler de tepki çekiyor.
Orcel, UniCredit’in Commerzbank’taki payını türev araçlardan yararlanarak artırdı. Bu yöntem, niyetlerinin bir süre belirsiz kalmasını sağladı. Ardından bankanın payı %30’a ulaşmak üzereyken, sahip olmadığı hisseler için oldukça düşük bir teklif sundu. Böylece %30 eşiğinin aşılmasıyla devreye girecek zorunlu tam devralma teklifi yükümlülüğünü savuştururken, normalde böyle bir teklifin içermesi beklenen kayda değer primi de ödemekten kaçındı. Sonrasında Commerzbank hisselerini açık piyasadan daha ucuza toplamayı sürdürebildi.
Alman Maliye Bakanlığı bu tür düşük fiyatlı tekliflerin önünü kesmek istiyor. Önerilen düzenlemeye göre, bir alıcının hedef şirketteki payı %50’ye ulaştığında ikinci bir zorunlu devralma teklifi vermesi gerekecek. Böylece şirketin tamamını satın almak isteyenlerin düşük fiyatla işi bitirmesi zorlaşacak. Bakanlık ayrıca alıcıların hisse biriktirmek için türev araçlardan yararlanmasına daha sıkı kurallar getirmeyi planlıyor.
Ancak bu girişim biraz da ekşi Riesling üzümünden yapılmış şarap gibi. Yeni kurallar kabul edilse bile Commerzbank’ın devralınmasını engellemekte geç kalabilir; hele ki UniCredit Avrupa Merkez Bankası’nın onayını almışken. Üstelik düzenlemelerin diğer İtalyan alıcıları da Almanya’dan uzak tutması pek olası görünmüyor.
Güneyden bakıldığında, Deutschland AG’nin iştah kabartan bir yanı var. İtalyanlar da masaya oturmaya kararlı.
