
Birleşmiş Milletler’in Türkiye’de düzenlenen 31. yıllık iklim zirvesinin Cuma günü sona ermesi planlanıyor. Elbette bitmeyecek: 2003’ten bu yana hiçbir zirve zamanında tamamlanmadı. Delegeler Perşembe günü hâlâ diğer pek çok konunun yanı sıra emisyonların nasıl azaltılacağı, ısınan dünyaya uyum sağlama sürecinin nasıl finanse edileceği ve kritik bilimsel raporların zamanlaması üzerinde çekişiyordu.
Zirveden çıkan tek somut kazanım “elektrifikasyon taahhüdü” oldu. Buna göre, taahhüde imza atan ülkeler bugün %23 olan elektriğin “nihai enerji talebi” (enerji sektörünün kendi kullanımı hariç tutularak tüketiciye ulaşan enerji) içindeki payını 2035 yılına kadar %35’e çıkarmayı hedefliyor. Tüm ülkeler bunu başarabilirse, küresel toplamın yaklaşık %7’sine denk gelen yıllık 4,1 milyar ton karbon emisyonu önlenmiş olacak.
Ancak bu yalnızca gönüllülük esasına dayalı bir hedef. Üstelik bu zirve, BM’nin dünyanın sanayi öncesi ortalamanın 1,5°C üzerinde ısınmasının artık kaçınılmaz olduğunu —yani dünyanın en ünlü iklim hedefinin aşıldığını— resmen kabul etmesinden bu yana yapılan ilk COP toplantısı. Kilitlenen resmi süreç, amacına hizmet etmekten giderek daha uzak görünüyor.