Küresel finans piyasaları, uzun süredir göz ardı edilen bazı temel dinamiklere geri dönüş sinyalleri veriyor. Özellikle ABD dışı varlıklar, zayıf dolar beklentisi ve gelişen piyasaların yeniden ön pla...
Küresel finans piyasaları, uzun süredir göz ardı edilen bazı temel dinamiklere geri dönüş sinyalleri veriyor. Özellikle ABD dışı varlıklar, zayıf dolar beklentisi ve gelişen piyasaların yeniden ön plana çıkması, piyasalarda sadece kısa vadeli bir rahatlama değil, daha derin bir küresel rotasyonun başlangıcı olarak yorumlanıyor.
Bu dönüşümün en belirgin göstergelerinden biri ABD tahvil piyasasında yaşanıyor. ABD 10 yıllık tahvil faizi %4,18 seviyesine kadar gerileyerek, uzun vadeli faizlerdeki düşüşle birçok yatırımcıyı şaşırttı. Kısa vadeli pozisyonlara odaklanan fonların bu ralliyi büyük ölçüde kaçırdığı belirtilirken, uzun vadeli getirilerdeki bu hareket, piyasanın 2026 yılına ilişkin faiz patikasını yeniden fiyatladığına işaret ediyor.
Faiz cephesindeki bu gelişmeler, ABD Merkez Bankası’nın (Fed) gelecekteki para politikasına yönelik beklentileri de değiştirdi. Piyasalarda, 2026 yılı içinde birden fazla faiz indirimi olasılığı giderek daha fazla konuşuluyor. “Faizler uzun süre sabit kalacak” veya “yeni bir sıkılaşma döngüsü başlayabilir” gibi senaryoların mevcut fiyatlama davranışlarıyla uyumlu olmadığı görülüyor. Uzun vadeli faizlerin nispeten sakin kalması, Fed ile ABD Hazine Bakanlığı arasındaki ilişkinin de piyasalar tarafından yakından takip edildiğini gösteriyor.
Bu noktada, “finansal baskılama” kavramı yeniden gündeme geliyor. Uzun vadeli tahvil piyasasında sert bir satışın sınırlı kalacağı beklentisi, kısa vadeli faizlerden ziyade uzun vadeli getirilerin kontrol altında tutulmasına yönelik örtük bir yaklaşımın varlığını düşündürüyor. Bu durum, özellikle borç dinamiklerinin arttığı bir küresel ortamda, politika yapıcıların manevra alanını genişletmek amacıyla kullandığı bir araç olarak değerlendiriliyor.
Döviz piyasalarında ise doların zayıflaması bu anlatının tamamlayıcı bir unsuru haline geldi. Zayıf dolar teması, sadece ABD varlıkları için değil, küresel sermaye akımları için de kritik bir rol oynuyor. Gelişen piyasalara yönelen fon akımları, bu bölgelerin uzun süredir düşük ağırlıklı konumunu telafi etmeye başladığını gösteriyor. Yatırımcıların değerlemelerden ziyade akışlara odaklanması, yeni para girişleri ve artan risk iştahıyla gelişen piyasa kredi ve varlıklarını yeniden cazip kılıyor.
Japonya cephesinde ise siyasi belirsizliğin azalmasıyla birlikte Japon varlıklarında sakin ama istikrarlı bir güçlenme gözlemleniyor. Japon hisse senetleri yükselirken, yenin dolar karşısında değer kazanması ve getiri eğrisinin yataylaşması dikkat çekiyor. Piyasalar, yeni dönemde mali disiplinin korunacağı ve ekonomi politikalarında öngörülebilirliğin artacağı beklentisini fiyatlıyor. Bu durum, küresel risk iştahının Asya merkezli varlıklara da yayılmasına katkı sağlıyor.
Önümüzdeki dönemde ABD perakende satışları, tarım dışı istihdam ve enflasyon verileri gibi ekonomik göstergeler, faiz beklentileri üzerinde belirleyici olmaya devam edecek. Özellikle istihdam piyasasında olası bir yavaşlama sinyali, uzun vadeli tahvil faizlerindeki düşüşü destekleyebilir. Jeopolitik cephede ise Orta Doğu kaynaklı riskler, özellikle İran başlığı altında, piyasalarda ani bir yön değişimine neden olabilecek potansiyel taşıyor, ancak bu riskler şimdilik tam olarak fiyatlanmıyor.
Genel tablo, küresel piyasaların 2026’ya girerken yeni bir hikaye yazmaktan çok, eski ama yarım kalmış bir hikayeyi tamamlamaya çalıştığını gösteriyor. ABD dışı dünya, zayıf dolar ve gelişen piyasalar etrafında şekillenen bu anlatı, geçmiş yılların tek kutuplu piyasa düzeninden daha dengeli bir küresel yapıya geçişin işaretlerini taşıyor. Fiyatlamalar, korkulardan ziyade yön arayışını ve yeniden konumlanmayı yansıtıyor.
