Trump’ın Favorisi, Krizlerin Aktörü Kevin Warsh

Kevin Warsh, klasik bir merkez bankacı profilinin çok ötesinde, sermaye, siyaset ve para politikasının kesişim noktasında duran bir figür. 1970 doğumlu, Trump’ın ideolojik olarak mesafeli durduğu Harvard mezunu; kariyerine Morgan Stanley yatırım bankacılığıyla başlamış, ardından oğul Bush döneminde Beyaz Saray’da ekonomi danışmanlığı yapmış bir isim. 2006–2011 arasında, henüz 36 yaşındayken Fed Guvernörler Kurulu’na girerek o dönemki en genç üye olmuş olması tesadüf değil; sistemin içinden, erken yaşta “seçilmiş” bir aktörden söz ediyoruz.

Warsh’ı kritik yapan asıl unsur, kriz anlarında oynadığı rol. 2008 finansal krizinde Bear Stearns’in kurtarılması, Lehman sonrası AIG müdahalesi ve QE1’in tasarımı gibi tarihsel kararların içinde aktif yer aldı. Bugün Fed’in “piyasaların koruyucusu” kimliğini eleştiren söylemlerine rağmen, kriz anında masada olan ve sistemik çöküşü önlemek için sert araçları savunmuş bir aktör. Kendi ifadesiyle “krizde yapılanlar, sistemi ayakta tutmak içindi.” Bu cümle, onun ideolojik değil, pragmatik bir piyasa muhafazakârı olduğunu gösteriyor.

Bağlantıları ise Warsh’ı bir Fed başkan adayından çok daha fazlası hâline getiriyor. Duquesne Family Office (Stanley Druckenmiller), UPS, Coupang gibi küresel oyuncularla temas hâlinde; Wall Street’in nabzını doğrudan tutan bir danışman ağına sahip. Jamie Dimon’ın ekonomi politikası söylemlerinde fiilen bir referans noktası olması, 2012’deki London Whale skandalı sonrası Dimon’u savunan yazılar kaleme alması, onun finansal elitlerle olan organik bağını açıkça ortaya koyuyor. Buffett–Dimon hattının Senato kulislerinde Warsh lehine çalışması şaşırtıcı olmaz; aksine, beklenen bir refleks.

Düşünsel çerçevesi net. “Bankalar çok büyükse küçültmeyin, güçlendirin”, “Deregülasyon finansal inovasyon için şarttır”, “Fed piyasalara dost olmalıdır” gibi cümleler, onu Powell tarzı “veriye bakarız, temkinliyiz” çizgisinden ayırıyor. Warsh daha ideolojik değil ama daha taraflı: piyasa yanlısı, regülasyonu araç olarak gören, ama inovasyona alan açmak isteyen bir yaklaşım. CBDC’lere mesafeli dururken bile gerekçesi teknoloji düşmanlığı değil; finansal istikrar riski. “Wall Street’i anlamadan düzenleyemezsiniz” cümlesi, onun regülasyon felsefesinin özeti.

Para politikası tarafında ise ilginç bir ikilik var. Bir yandan Fed bilançosunun hızla küçültülmesini, yaklaşık 4 trilyon dolarlık daralmayı savunuyor; diğer yandan faiz indirimlerinin ekonomik büyüme için hızlı gelmesi gerektiğini düşünüyor. Bu, yüzeyde çelişkili gibi görünen ama aslında Trump dönemi Amerika’sının ihtiyaçlarına denk düşen bir kombinasyon: bilanço disiplini + büyümeyi boğmayan faiz. Warsh’ın asıl kırmızı çizgisi burada ortaya çıkıyor: siyasi baskı altında değil, ama piyasanın gerçeklerini bilen bir Fed.

Bu noktada Kanada Başbakanı Mark Carney ile kurulan paralellik tesadüf değil. O da Harvard mezunu, yıldızı 2008 krizinde parlamış, küresel finans mimarisinin içinden gelen bir isim. Bugün Warsh–Carney eşleşmesinin yeniden gündeme gelmesi, daha büyük bir resmin parçası. Küresel sistem, bir sonraki büyük kırılmaya hazırlanırken, “krizi yaşamış” aktörleri yeniden sahneye çıkarıyor.

Özetle Kevin Warsh, ne saf bir şahin ne de piyasa romantiklerinin sandığı gibi bir “faiz indirimi makinesi”. O, krizde sert, normalleşmede disiplinli, piyasayı kollayan ama devleti araç olarak kullanan bir figür. Senato’nun onu sevip sevmemesi ikincil mesele. Asıl soru şu: yaklaşan büyük dalga için, sistem kendi sigortacılarını tekrar mı göreve çağırıyor? Warsh’ın sahnede olması, bu soruya verilen cevabın ilk işareti olabilir.