Küresel ekonomi son üç yılda neredeyse sürekli bir stres testinden geçiyor. Enflasyon şokları, jeopolitik gerilimler, enerji arzındaki kırılmalar, merkez bankalarının politika manevraları ve küresel b...
Küresel ekonomi son üç yılda neredeyse sürekli bir stres testinden geçiyor. Enflasyon şokları, jeopolitik gerilimler, enerji arzındaki kırılmalar, merkez bankalarının politika manevraları ve küresel borç yükünün tarihi zirvelere çıkması… Artık “dalgalanma” geçici bir anomali değil; yeni normalin kendisi.
Bu yeni düzende hem ekonomi yönetimleri hem de bireysel yatırımcılar için temel odak noktası değişti:
Artık mesele riskten kaçmak değil, riskle yaşamayı öğrenmek.
Ekonomiler için bu, büyüme hedeflerinin tek başına anlamını kaybettiği bir döneme işaret ediyor. Asıl belirleyici, sistemin şoklara dayanıklılığı. Mali esneklik, rezerv kompozisyonu, enerji bağımlılığı ve politikaların tutarlılığı artık en az büyüme kadar önemli. Kırılganlık haritaları, yeni para politikası kadar kritik görülüyor.
Yatırımcı cephesinde ise strateji basit ama sert:
• Likidite tamponu olan kazanıyor.
• Kısa vadeli nakit akışı güçlü varlıklar yeniden değer kazanıyor.
• Portföyler “tek hikâyeye” değil, çoklu senaryo testine göre kuruluyor.
• Fiyat hareketlerinden önce kurumsal pozisyonlanma izleniyor.
• Defansif pozisyon artık bir güvenlik değil; profesyonel disiplin.
Dalgalanmanın bu kadar yoğun olduğu bir ortamda, piyasanın anlattığı hikâyeleri okumak değil, kendi risk mimarinizi kurmak sonuç üretir. Bu da kısa vadede volatilitenin kabul edildiği, orta vadede kırılganlığın minimize edildiği ve uzun vadede nakit akışının merkezde olduğu bir çerçeve gerektiriyor.
Sonuç net:
Belirsizlik dönemlerinde güçlü olan, en doğru tahmini yapan değil; en dayanıklı yapıyı kuran oluyor.
