Küresel Sosyal Güven Haritası

Küresel ölçekte sosyal güven, ülkelerin gelir düzeyi ve kurumsal yapısıyla güçlü biçimde ayrışıyor
İskandinav ülkeleri ve Kanada zirvede yer alırken, orta gelirli ülkelerde güven hızla zayıflıyor
Türkiye, incelenen ülkeler arasında en düşük toplumsal güven oranına sahip ülke konumunda

Pew Research Center’ın 25 ülkeyi kapsayan son küresel araştırması, toplumların “çoğu insana güvenilebilir” algısında sert bir ayrışmaya işaret ediyor. Çalışma, yetişkin nüfusa yöneltilen basit ama kritik bir soruyla, sosyal dokunun ne ölçüde ayakta kaldığını ölçüyor: İnsanların çoğuna güvenilebilir mi, yoksa güvenilemez mi?

Sonuçlar, yüksek gelirli ülkelerde sosyal güvenin yapısal bir avantaja dönüştüğünü gösteriyor. İsveç’te yetişkinlerin yüzde 83’ü, Hollanda’da yüzde 79’u ve Kanada’da yüzde 73’ü insanların çoğuna güvenilebileceğini düşünüyor. Almanya, Avustralya, Japonya ve Birleşik Krallık gibi ülkeler de yüksek gelirli ülke medyanı olan yüzde 59’un üzerinde yer alıyor. Bu tablo, refah devleti, hukuki öngörülebilirlik ve kurumsal süreklilikle sosyal güven arasındaki bağı güçlendiriyor.

Orta gelirli ülkelerde ise manzara tersine dönüyor. Ekonomik belirsizlik, gelir dağılımı bozukluğu ve kurumlara duyulan güvensizlik, bireyler arası ilişkileri de aşındırıyor. Türkiye bu grupta en çarpıcı örnek olarak öne çıkıyor. Türkiye’de yalnızca yüzde 14’lük bir kesim insanların çoğuna güvenilebileceğini belirtirken, yüzde 84’lük büyük çoğunluk güvensizlik ifade ediyor. Bu oran, araştırmadaki tüm ülkeler arasında en düşük sosyal güven seviyesi anlamına geliyor.

Araştırma, sosyal güvenin yalnızca kültürel bir özellik değil, doğrudan ekonomik performans ve siyasal istikrarla bağlantılı bir gösterge olduğunu ortaya koyuyor. Güvenin düşük olduğu toplumlarda ekonomik iş birliği zayıflıyor, kayıt dışılık artıyor ve uzun vadeli yatırım iştahı baskılanıyor. Türkiye özelinde tablo, ekonomik sorunların ötesinde daha derin bir toplumsal kırılganlığa işaret ediyor.

Kısacası küresel sosyal güven haritası, gelir seviyesi yükseldikçe güvenin arttığını; belirsizlik ve kurumsal aşınma derinleştikçe ise toplumların içine kapandığını net biçimde ortaya koyuyor. Türkiye’nin bu tablodaki konumu, yalnızca bir istatistik değil, ekonomik ve siyasal risklerin toplumsal zeminde biriktiğini gösteren güçlü bir sinyal olarak okunuyor.