Sepetinizde ürün bulunmuyor.
5 Ağustos 2026 Çarşamba Swan Özel 2
Abonelik
Buradaki içeriklere tam erişim için abonelik gerekmektedir.
Buradaki içeriklere tam erişim için abonelik gerekmektedir.
Altın 4.400 Dolara Dayandı: Fed, Wall Street, Petrol ve Tahvillerde Yeni Rejim
Piyasalara bu sabah tek tek bakarsanız her şeyin bir açıklaması var.
Borsalar yükseliyor çünkü şirket kârları güçlü.
Altın yükseliyor çünkü dolar zayıflıyor.
Petrol yükseliyor çünkü Hürmüz açık değil.
Tahvil faizleri yüksek çünkü enflasyon tam olarak bitmedi.
Ama bunların hepsini aynı ekrana koyduğunuzda ortaya çok daha önemli bir soru çıkıyor:
Ben bugünün hikâyesini Fed’in eylülde 25 baz puan artırıp artırmayacağından daha büyük görüyorum.
Dünya giderek daha fazla enerjiye, elektriğe, çipe, veri merkezine ve savunma harcamasına ihtiyaç duyuyor. Bunların tamamı sermaye istiyor. Aynı anda devletler de daha fazla borçlanıyor.
Dolayısıyla yeni kıtlık yalnızca petrol veya elektrik kıtlığı olmayabilir.
Sermayenin kendisi pahalılaşıyor olabilir.
Altının bize anlatmaya çalıştığı hikâye de bence tam burada başlıyor.
Cuma günü altın, ABD’deki enflasyon verilerinin Fed’in eylülde faizleri değiştirmeyeceği beklentisini güçlendirmesi ve doların gerilemesiyle yükseldi. Reuters’ın 14 Ağustos verisine göre spot altın 4.379,95 dolar, ABD vadeli kontratı ise 4.437,30 dolar civarındaydı. (Reuters)
Fakat altındaki hareketi sadece:
“Fed artırmayacak → dolar düşecek → altın yükselecek”
şeklinde okumak artık bana yeterli gelmiyor.
Çünkü altının alıcısı değişiyor.
World Gold Council araştırmasını aktaran Reuters’a göre rezerv yöneticilerinin rekor seviyedeki %45’i kendi merkez bankalarının önümüzdeki 12 ay içinde altın rezervlerini artıracağını düşünüyor. Katılımcıların %89’u ise küresel merkez bankası altın rezervlerinin artmasını bekliyor. (Reuters)
Bu çok önemli.
Çünkü merkez bankası alıcısı ile hedge-fund alıcısı aynı değildir.
Fon fiyat yükselince satar.
Merkez bankası ise altını:
rezerv çeşitlendirmesi, yaptırım riski, jeopolitik güvenlik ve dolar bağımlılığını azaltma
amacıyla alıyorsa fiyat davranışı farklılaşır.
Ocak ayında Reuters’a konuşan analistler de güçlü merkez bankası alımları ve jeopolitik gerilimin altını destekleyen temel faktörler olduğunu ve uygun koşullarda 6.000 dolar bölgesinin dahi tartışılabileceğini belirtiyordu. (Reuters)
Dolayısıyla benim altın ekranım basit:
4.350 dolar → savunma
4.400 dolar → momentum
4.450 dolar → ilk büyük test
4.500 dolar → psikolojik kırılma
4.500 doların üzerinde kalıcılık sağlanırsa piyasanın davranışı değişir.
O noktadan sonra soru:
“4.500 olur mu?”
olmaktan çıkar.
sorusuna dönüşür.
Ancak burada tek taraflı bir boğa hikâyesi anlatmak hata olur.
Altının önündeki en büyük makro engel hâlâ ABD tahvil piyasası.
Yüksek reel faiz teorik olarak faiz ödemeyen altının fırsat maliyetini artırır.
Bu nedenle benim için altının son dönemdeki en çarpıcı özelliği sadece fiyatının 4.400 dolar olması değil.
İşte bu önemli.
Çünkü ilerleyen aylarda uzun vadeli ABD faizlerinde ciddi bir gevşeme gerçekleşirse, altının önündeki en büyük frenlerden biri ortadan kalkabilir.
Tersi de doğru.
Uzun faizler yeniden sert yükselirse altındaki 4.500 dolar kırılması ertelenebilir.
Bu nedenle altın yatırımcısının sadece altın grafiğine bakmasını doğru bulmuyorum.
Altın alıyorsanız ABD 10 yıllığını da izlemek zorundasınız.
FT küresel tahvil piyasaları ekranı
ABD borsaları yeni haftaya rekor bölgesinden giriyor.
Barron’s’a göre S&P 500 ve Nasdaq geçen haftayı yükselişle tamamladı ve son üç haftada mayıstan bu yana en güçlü üç haftalık performanslarını gerçekleştirdi. S&P 500 yılbaşından bu yana yaklaşık %13,7, Nasdaq ise yaklaşık %15 yükselmiş durumda. (Barron’s)
Bunun arkasındaki ana hikâye hâlâ:
Bu iki motor bozulmuş değil.
JPMorgan, Goldman Sachs ve Morgan Stanley gibi büyük Wall Street kurumları yıl boyunca güçlü şirket kârlarının ve AI sermaye harcamalarının Amerikan hisse senetlerini destekleyebileceğini savundu. Reuters’ın 2026 görünümünde de güçlü kârlar, AI harcamaları ve daha destekleyici Fed politikası ABD hisselerinin temel üç katalizörü olarak öne çıkıyordu. (Reuters)
Ancak artık farklı bir problemimiz var:
İyi haberlerin büyük kısmı zaten satın alındı.
Bu nedenle bundan sonra:
“AI büyüyor.”
demek yetmez.
Piyasa şu soruyu soracak:
AI yatırımı şirketin kârına ne kadar dönüyor?
Bence AI yatırım temasında en önemli değişikliklerden biri burada.
İlk dönem:
Nvidia.
İkinci dönem:
Nvidia + HBM + memory.
Üçüncü dönem ise giderek:
elektrik + grid + cooling + data center + doğal gaz + nükleer + finansman
haline geliyor.
Bu nedenle AI’yı artık yalnızca teknoloji endeksinden okumak yanlış.
Bir veri merkezi için çip gerekiyor.
Ama çip tek başına çalışmıyor.
Elektrik gerekiyor.
Soğutma gerekiyor.
Trafo gerekiyor.
Şebeke gerekiyor.
Doğal gaz veya nükleer üretim gerekiyor.
Ve bütün bunları inşa etmek için:
FT’nin son yayın akışında Amazon ve Alphabet gibi hyperscaler’ların tahvil ihraçlarının Kanada doları, İsviçre frangı ve sterlin piyasalarında bile finansman maliyetlerini etkilediği özellikle vurgulanıyor. (Financial Times)
Bu nedenle benim AI denklemim artık:
CHIP → MEMORY → DATA CENTER → ELECTRICITY → GRID → CAPITAL
şeklinde.
Son kelime giderek daha önemli hale geliyor:
Burada piyasanın çok ilginç bir paradoksu var.
AI şirketleri büyümek için daha fazla yatırım yapıyor.
Bu iyi.
Ama yatırım için daha fazla sermaye gerekiyor.
Şirketler tahvil çıkarıyor.
Aynı anda ABD hükümeti de devasa bütçe açıklarını finanse etmek için tahvil satıyor.
Avrupa savunma harcamalarını artırıyor.
Enerji dönüşümü sermaye istiyor.
Elektrik şebekeleri sermaye istiyor.
Nükleer santraller sermaye istiyor.
Sonuçta herkes:
aynı tasarruf havuzunun peşine düşüyor.
Bunun sonucu uzun vadeli sermayenin fiyatının yüksek kalması olabilir.
Ve burada AI’nın kendi paradoksu ortaya çıkıyor:
AI yatırımı ↑
→ borçlanma ↑
→ tahvil arzı ↑
→ uzun faiz ↑
→ teknoloji şirketlerinin iskonto oranı ↑
→ değerleme çarpanı ↓
Yani AI rallisinin gelecekteki en büyük rakibi başka bir teknoloji olmayabilir.
Bu sabah Brent yeniden 89 dolar civarında.
Reuters’a göre ABD-İran görüşmelerinin tıkanması ve Hürmüz Boğazı’ndaki tanker trafiğinin dramatik biçimde azalması petrolü yeniden yukarı taşıyor. Brent pazartesi günü 89,40 dolara kadar çıktı. (Reuters)
Buradaki rakamlar dikkat çekici.
Reuters’ın aktardığı verilere göre Hürmüz’den bir önceki hafta sonunda 31 gemi geçmişken, cumartesi yalnızca beş, pazar günü ise hiç gemi geçmedi. (Reuters)
Bu artık sadece jeopolitik manşet değil.
Fiziksel akış meselesi.
Üstelik Brent geçen haftayı %5’in üzerinde yükselişle tamamladı. (Reuters)
Ben petrolü dört bölgeye ayırıyorum:
<90 dolar: yönetilebilir.
90–100 dolar: enflasyon yeniden gündeme gelir.
100–110 dolar: Fed fiyatlaması değişmeye başlar.
>110 dolar: stagflasyon senaryosu.
İşte bu nedenle bugün petrol, Nasdaq’tan daha önemli olabilir.
Piyasa şu anda Fed’in eylülde yeniden sıkılaştırma ihtimalini aşağı çekiyor.
Bu altına iyi.
Teknolojiye iyi.
Tahvile teorik olarak iyi.
Fakat petrol yeniden 100 dolar üzerine giderse denklem değişir.
Çünkü enerji fiyatı:
ulaştırma → üretim → gıda → lojistik → tüketici beklentileri
kanalıyla tekrar enflasyona geçer.
Bu nedenle Fed’in önündeki denklem aslında:
büyüme ↓ + petrol sakin = Fed rahat
ama
büyüme ↓ + petrol ↑ = stagflasyon problemi.
İkinci senaryo piyasalar için çok daha zor.
Hürmüz’ü sadece bir savaş haberi olarak görmemek gerekiyor.
Burası dünya enerji sisteminin kritik boğazlarından biri.
Geçmiş aylarda İran’ın boğazın yeniden açılacağını açıklaması Brent’te tek seansta yaklaşık %9 düşüş yaratmıştı. (Reuters)
Aynı şekilde müzakere beklentisinin bozulması fiyatları bir günde yaklaşık %5 yukarı taşıyabildi. (Reuters)
Yani Brent’in fiyatının içinde artık devasa bir:
var.
Anlaşma gelir:
petrol düşer.
Görüşmeler çöker:
petrol yükselir.
Fiziksel altyapı zarar görür:
bambaşka bir fiyat rejimine geçeriz.
Bu yüzden petrol tahmini yaparken yalnızca OPEC üretim tablosuna bakmak artık yeterli değil.
Bir diğer gözden kaçan risk Japonya.
Son dönemde yen üzerindeki baskı o kadar arttı ki Japonya döviz piyasasına müdahale etmek zorunda kaldı. Reuters’ın hesaplamasına göre son müdahalenin büyüklüğü yaklaşık 36,6 milyar dolar olabilir. (Reuters)
Daha önemlisi Japonya, ABD ve Güney Kore’nin koordineli hareketi yende yaklaşık %5’lik toparlanma yaratmıştı. (Reuters)
Neden önemli?
Çünkü yıllardır küresel finans sisteminin en büyük işlemlerinden biri:
yen borçlan → riskli varlık al
trade’iydi.
BOJ faiz artırır, yen güçlenirse:
carry trade çözülür.
Carry trade çözülürse:
Nasdaq, EM, kripto ve kaldıraçlı pozisyonlar
etkilenebilir.
Dolayısıyla Fed’e bakarken BOJ’u unutmak hata olur.
Çin altının stratejik alıcılarından biri.
Ama Çin ekonomisinde çok farklı iki hikâye aynı anda yaşanıyor.
Bir tarafta:
AI + semiconductor + ileri imalat + ihracat.
Diğer tarafta:
konut + tüketici + iç talep.
Bu ayrışma küresel piyasalar açısından önemli.
Çünkü Çin güçlü teknoloji ihracatı yapmaya devam ederken iç tüketim zayıf kalırsa Pekin’in teşvikleri yine:
altyapı + sanayi + teknoloji
üzerinden gelebilir.
Bu da bakırdan elektriğe, semiconductor ekipmanından enerjiye kadar geniş bir yatırım zincirini destekleyebilir.
Ama petrol için Çin’in gerçek tüketim talebi hâlâ kritik.
Barron’s’ın haftalık takvimine göre yeni haftada Wall Street’in dikkati büyük Amerikan perakendecilerine dönüyor.
Home Depot, Target ve Walmart bilançoları gelecek. Aynı zamanda Fed’in temmuz toplantı tutanakları açıklanacak. (Barron’s)
Bu bilançoların önemi normalden daha fazla.
Çünkü Amerikan tüketicisinin:
yüksek faiz + yüksek enerji + yüksek yaşam maliyeti
karşısında ne kadar direnebildiğini gösterecekler.
Ben özellikle üç şeye bakarım:
trafik
ortalama sepet
düşük gelirli tüketici
Eğer şirketler düşük gelir grubunda belirgin bozulma anlatmaya başlarsa piyasa Fed’in faiz artırmamasını kutlamayı bırakabilir.
Çünkü o zaman mesele:
“Fed rahatladı.”
değil,
olur.
Türkiye tarafında da aynı prensibi kullanmak gerekiyor.
BIST’in küresel risk iştahından faydalanması mümkün.
Ancak Türkiye’de hisse senedinin çok güçlü bir rakibi var:
Bu nedenle BIST’teki her şirketi sadece:
“ucuz F/K”
üzerinden değerlendirmek bana yanlış geliyor.
Şirketin:
reel kâr büyümesi, nakit akışı, borçluluğu, fiyatlama gücü ve sermaye maliyetini aşan özkaynak getirisi
üretmesi gerekiyor.
Dolayısıyla benim BIST yaklaşımım hâlâ:
endeks değil, hisse seçimi.
| Gösterge | Kritik eşik | Piyasa mesajı |
|---|---|---|
| Altın | 4.450 $ | Momentum geri döner |
| Altın | 4.500 $ | 5.000 tartışması başlar |
| Brent | 90 $ | Enflasyon riski büyür |
| Brent | 100 $ | Fed denklemi değişir |
| Brent | 110 $ | Stagflasyon |
| US10Y | %4,60 altı | Nasdaq rahatlar |
| US10Y | %4,80 üzeri | Çarpan baskısı |
| DXY | 99 altı | Altın/EM destek |
| S&P 500 | 8.000 | Yeni hedefler gerekir |
| Yen | Güçlenme | Carry-trade riski |
| Hürmüz | Normalleşme | Petrol risk primi çöker |
Ben bugün piyasalara baktığımda dört fiyat görüyorum:
Altın ≈ 4.400 dolar.
Petrol ≈ 89 dolar.
Wall Street ≈ tarihi zirve.
Uzun vadeli sermaye maliyeti ≈ hâlâ çok yüksek.
Bunların dördünün aynı anda gerçekleşmesi bana sıradan bir “risk-on” piyasası anlatmıyor.
Başka bir şey oluyor.
Devletler daha fazla borçlanıyor.
AI şirketleri daha fazla yatırım yapıyor.
Elektrik şebekelerinin yenilenmesi gerekiyor.
Data center kapasitesi büyüyor.
Nükleer enerji geri geliyor.
Savunma bütçeleri yükseliyor.
Petrol arz güvenliği yeniden stratejik hale geliyor.
Ve bütün bunlar aynı şeyi istiyor:
Bu nedenle 2026’nın ikinci yarısındaki en önemli ekonomik sorunun:
“Fed ne yapacak?”
olduğunu düşünmüyorum.
Asıl soru:
Bunun cevabını sadece merkez bankaları vermeyecek.
Tahvil piyasası verecek.
Petrol verecek.
Elektrik fiyatı verecek.
Ve altın verecek.
Wall Street büyümeyi fiyatlıyor.
Petrol savaşı ve arz güvenliğini fiyatlıyor.
Tahvil piyasası paranın fiyatını belirliyor.
Bu nedenle benim ekranım bugün çok basit:
ALTIN 4.450.
BRENT 90.
ABD 10 YILLIK %4,80.
Bu üç seviyenin birlikte yukarı kırılması halinde artık “Fed trade” konuşmayı bırakırım.
Çünkü o zaman piyasanın anlattığı hikâye:
enflasyon değil,
faiz değil,
tek başına savaş da değil.
Ve bana göre altın tam da bu nedenle manşette kalmaya devam ediyor. (Reuters)